ADVENTURA
SPOTKANIE  Z DZIKĄ NATURĄ

MAŁPIATKI

Małpiatki (Prosimiae, czasami pisane Prosimii) – pospolita nazwa grupy niedużych ssaków naczelnych.
Nazwa Prosimia oznacza „przed małpami” i nawiązuje do wielu
prymitywnych cech budowy małpiatek w porównaniu z wyżej rozwiniętymi naczelnymi – małpami właściwymi. Do małpiatek zalicza się lemury, lemurki, indrisy, lorisy, palczaki, galago i wyraki (tarsjusze).
Większość gatunków małpiatek występuje wyłącznie na Madagaskarze, jedynie lorisowate i galagowate zasiedliły kontynent afrykański i Azję Południowo-Wschodnią.
Opis
Małpiatki prowadzą nadrzewny tryb życia. Są aktywne głównie w nocy.
Najczęściej mają różne odcienie szarości, wielkie oczy oraz
charakterystyczny, długi ogon.
Systematyka
Dawniej małpiatki klasyfikowano w randze podrzędu obejmującego indrisowate, lemurowate, lorisowate, palczakowate, galagowate oraz wyrakowate.
Obecnie – na podstawie badań molekularnych – wyraki okazały się być
bliżej spokrewnione z małpami niż z lemurami i pozostałymi rodzinami małpiatek i zaliczane są do kladu Haplorrhini, w klasyfikacji fenetycznej traktowanego jako podrząd ssaków naczelnych. Pozostałe małpiatki tworzą klad Strepsirrhini.Człekokształtne (Hominoidea) – nadrodzina naczelnych, w której skład wchodzą człowiekowate (hominidy)[1] oraz gibonowate.
Według obecnych przypuszczeń ostatni wspólny przodek tej grupy żył
15-20 mln lat temu, kiedy to linia ewolucyjna prowadząca do gibonowatych
oddzieliły się od linii człowiekowatych[2].

MAŁPY CZŁEKOKSZTAŁTNE

Człekokształtne (Hominoidea) – nadrodzina naczelnych, w której skład wchodzą człowiekowate (hominidy)[1] oraz gibonowate.
Według obecnych przypuszczeń ostatni wspólny przodek tej grupy żył
15-20 mln lat temu, kiedy to linia ewolucyjna prowadząca do gibonowatych
oddzieliły się od linii człowiekowatych[2].



Systematyka
Zgodnie ze współczesną klasyfikacją, do tej grupy należą dwie rodziny:
rodzina gibonów (Hylobatidae) składająca się z czterech rodzajów i 14 gatunków,rodzina człowiekowatych (Hominidae), w skład której zalicza się goryle, orangutany, szympansy i ludzi[3].
Oprócz tych dwóch rodzin, do człekokształtnych zalicza się następujące wymarłe rodziny:
propliopiteki (†Propliopithecidae)pliopiteki (†Pliopithecidae)driopiteki (†Dryopithecidae)oreopiteki (†Oreopithecidae)
Spośród najwcześniejszych człekokształtnych warto wymienić rodzaje: Propliopithecus, Aegyptopithecus, Oligopithecus, Pliopithecus, Proconsul, Ramapithecus, Kenyapithecus, Dryopithecus.
Budowa ciała
Małpy człekokształtne różnią się od innych gatunków naczelnych
brakiem ogona, większą długością kończyn przednich w porównaniu do
tylnych oraz bardzo ruchliwymi dłońmi i ramionami. Jest dla nich
charakterystyczny także duży, o złożonej strukturze mózg. Czaszka małpy
człekokształtnej ma wydatne wały nadoczodołowe[4].
Oprócz ludzi, wszystkie inne rodzaje z nadrodziny człekokształtnych
mają jedynie częściową umiejętność stania na dwóch nogach, budowa
poszczególnych kości kręgosłupa sprawia, że nie jest to ich normalna
postawa.

Gatunki żyjące częściowo na ziemi, jak szympansy, lub całkowicie na
ziemi, jak goryle, także ze względu na długość kończyn górnych chodzą
zwykle na czterech kończynach, opierając się na kostkach zgiętych palców[1].
Matka i dzieci
U małp człekokształtnych dzieci rodzą się całkowicie bezradne,
potrzebna jest im długa opieka. Okres ten może trwać miesiące, a nawet
kilka lat. Nawet jeśli młode będą w stanie zadbać o siebie same,
pozostają w bliskim kontakcie z matką. W ciągu kilku lat, w zależności
od gatunku, młode naczelne nie tylko znajdują się pod opieką matki, ale
także przechodzą u niej kurs nauki życia.
Organizacja społeczna
Skłonność do tworzenia grup jest utrwaloną cechą naczelnych, a wśród
człowiekowatych jest ona szczególnie wyraźnie zaznaczona. Wybór
konkretnych form organizacyjnych jest uzależniony od warunków środowiska
przyrodniczego. Orangutany i gibony są małpami nadrzewnymi, szympansy
są w dużym stopniu naziemne, na drzewach tylko żerują i śpią, goryle
jeszcze rzadziej wracają na drzewa. Wyjście na bardziej otwarty teren
sprzyjało rozwojowi zbiorowych form życia, tworzeniu coraz liczniejszych
i coraz bardziej złożonych zgrupowań osobników. Z jednej strony
zwierzęta pozbywają się fizycznych przeszkód, utrudniających gromadzenie
się i zbiorowe komunikowanie się, a z drugiej strony – pozbawione
tradycyjnych bezpiecznych, drzewiastych osłon – w grupie szukają na nowo
poczucia bezpieczeństwa. Wśród form naziemnych widoczna jest też
tendencja do tworzenia ścisłych hierarchii dominacji, a także do
zwiększania dymorfizmu płciowego, stanowiącego przystosowanie tak do
obrony przed drapieżnikami, jak i do konkurowania o status wewnątrz grupy[5].

AKTUALNE OFERTY

Safari w Namibii
11/05/2010
Cras tincidunt leo at tortor. Morbi massa sit amet, accumsan tincidunt. Pellentesque molestie placerat, nulla ipsum dolor sit amet quam. Donec euismod elit. Nam dictum convallis. Fusce congue.
Strony internetowe dla firm - szybko i za darmo!