ADVENTURA
SPOTKANIE  Z DZIKĄ NATURĄ

MADAGASKAR

Madagaskar (malg. Madagasikara, franc. Madagascar; Republika Madagaskaru – Repoblikan'I Madagasikara, République de Madagascar) – państwo położone na wyspie Madagaskar w zachodniej części Oceanu Indyjskiego, u południowo-wschodnich wybrzeży Afryki. Madagaskar jest czwartą co do wielkości wyspą na świecie. Na Madagaskarze przeważa hodowla i pasterstwo, występuje również rolnictwo prymitywne, plantacje roślin tropikalnych, eksploatacja drewna, zbieractwo, myślistwo oraz rolnictwo śródziemnomorskie. Występują dwie strefy roślinne: na północy suche lasy podrównikowe, a w centrum i na południu sawanny.

FLAGA MADAGASKARU

SKĄD POCHODZI TA NAZWA?

W Polsce przez pewien czas po uzyskaniu przez Madagaskar niepodległości w 1960 używano wobec tego państwa nazwy "Republika Malgaska", wywodzonej od nazwy rdzennych mieszkańców tej wyspy, Malgaszów.

GEOGRAFIA MADAGASKARU

Madagaskar z powierzchnią 587 040 km² jest 46. co do wielkości państwem
na świecie a sama wyspa jest czwarta co do wielkości. Państwo wielkością
porównywalne jest do Kenii.
Na wschodnim wybrzeżu przeważają niziny, które przechodzą w strome
urwiska, centralna część w głównej mierze składa się z wyżyn. Na północy kraju Masyw Tsaratanana zbudowany z gór wulkanicznych (najwyższym szczytem wyspy jest wygasły wulkan Maromokotro 2876 m n.p.m.). Na zachodnim wybrzeżu wiele zatoczek i rozległych równin. Południe wyspy to region płaskowyżów i pustyń.
W 1773 Maurycy Beniowski jako podpułkownik wojska francuskiego
został wysłany przez rząd Francji z misją zdobycia nowych krain na
wschodzie. Beniowski dopłynął na Madagaskar, gdzie przyjęto go bardzo
ciepło. 10 października 1776 obwołany przez tubylców królem (ampansakebe)
wyspy. W tym samym roku powrócił do Francji, by przedstawić rządowi swe
plany wykorzystania nowego lądu, ale nie uzyskał poparcia. W czerwcu 1785
przypłynął na Madagaskar jeszcze raz. Opanował francuską faktorię
handlową w Zatoce Antongilskiej i stolicę kraju, wybudował kilka fortów.
Zginął w potyczce z Francuzami 23 maja 1786.
Ks. Jan Beyzym (1850-1912), jezuita, apostoł trędowatych na Madagaskarze - zmarł 1 października 1912
w Maranie k. Fianarantsoa. W 1898 wyjechał z Krakowa na Madagaskar,
gdzie poznawszy miejscowy język pracował w schronisku dla trędowatych w
Ambahiwuraku. W 1903 rozpoczął budowę nowoczesnego schroniska w Maranie
k. Fianarantsoa. Prócz opieki nad chorymi kierował budową, rzeźbił
elementy do wystroju kaplicy i prowadził szeroką korespondencję. W 1911
ukończył budowę zakładu, który powstał w dużym stopniu ze składek
społeczeństwa polskiego. Padł ofiarą uporczywej febry, zaraziwszy się
wcześniej trądem. Zmarł w opinii świętości. Beatyfikował go Papież Jan
Paweł II 18 sierpnia 2002 podczas Mszy św. na Krakowskich Błoniach.
Niedługo przed II wojną światową
pomiędzy rządami polskimi i francuskim (z inicjatywy francuskiego
ministra Mariusa Mouteta) powstał pomysł przekazania Madagaskaru –
wówczas francuskiej kolonii – Polsce. Madagaskar miał stać się polskim terytorium zamorskim, pozyskanym drogą cesji od Republiki Francuskiej. W 1937 na Madagaskar udała się specjalna polska komisja rządowa (Komisja Studiów), pod przewodnictwem majora Mieczysława Lepeckiego, byłego współpracownika marszałka Piłsudskiego,
celem oceny możliwości realizacji tego planu. Zamierzenia te
pokrzyżowała krytyka w prasie zarówno lokalnej, jak i francuskiej. Plany
skończyły się na dyskusji, a ostatecznie pogrzebał je wybuch II wojny światowej.

GOSPODARKA

Madagaskar jest krajem typowo rolniczym. Pracą na roli zajmuje się ok.
75% ludności czynnej zawodowo. Eksportowymi roślinami uprawianymi są:
kawa, banany, trzcina cukrowa, przyprawy oraz rośliny przem. (bawełna,
rafia i agawa sizalska). Lokalne potrzeby żywieniowe zaspokajają: ryż,
maniok, bataty, ziemniaki i kukurydza. W tropikalnym klimacie możliwa
jest także uprawa: cytrusów, liczi, mango, papai, awokado i melonów. W
hodowli przeważa bydło, trzoda chlewna, kozy i owce. Spore znaczenie
mają połowy ryb morskich i śródlądowych. Madagaskar obfituje w cenne
surowce mineralne (m.in.: rudy chromu, berylu, grafit, mika, nikiel,
złoto, kamienie szlachetne), jednak przemysł wydobywczy wciąż nie
odgrywa głównej roli w gospodarce państwa. Przetwórstwo obejmuje obróbkę
surowców spożywczych. Rozwija się przemysł włókienniczy i skórzany.
Podstawą energetyki jest hydroenergetyka (62%) i spalanie paliw
kopalnych (38%). Ubogie społeczeństwo wyspy eksploatuje środowisko w
destrukcyjny sposób. Lasy są wycinane i wypalane pod pola uprawne
(przeważnie ryżu). Bardzo uboga ziemia powoduje, że po 2-3 latach uprawy
są nieopłacalne, co przyczynia się do dalszego wypalania lasów.
Wyjałowiona ziemia, pozbawiona większej roślinności szybko eroduje. Woda
wypłukuje ziemię, co prowadzi do powstawania ogromnych rozpadlin, a w
niższych partiach rzek do gromadzenia się dużych ilości piasku.
Zapotrzebowanie na energię w głównej mierze zaspokaja węgiel drzewny.
Jego produkcją zajmuje się spory odsetek społeczeństwa kosztem czasu,
energii oraz najważniejszego surowca – drewna. Różne organizacje oraz
ekolodzy starają się zmniejszyć degradację środowiska edukując
społeczeństwo, sadząc lasy i wdrażając odnawialne źródła energii w
wioskach. Sadzone są namorzyny, będące dobrym pożywieniem dla zwierząt
hodowlanych. Rozkwita pozyskiwanie olejków zapachowych i innych
substancji pochodzenia roślinnego dla światowego przemysłu
perfumeryjnego i farmaceutycznego, pozwalając na bardziej ekologiczną eksploatacje naturalnych surowców.

TRANSPORT

Sieć komunikacyjna w tym kraju jest słabo rozwinięta. Łączna długość wszystkich dróg w 2003 wynosiła 65 663 km (wskaźnik gęstości 11,2 km/100 km kw.). Nawierzchnia większości głównych dróg jest silnie zniszczona (nieprzyjazny klimat, erozja).
Drogi z nieutwardzoną nawierzchnią są nieprzejezdne w porze deszczowej –
ich długość wynosi 58 046 km. Mimo tego istnieje silnie rozbudowana
sieć połączeń autobusowych z dziesiątkami stowarzyszeń przewoźników oferujących kursy w najodleglejsze zakątki kraju.
Istnieją dwie czynne linie kolejowe między Antananarywą i Toamasiną oraz między Fianarantsoa i Manakarą przy czym pierwsza odgrywa istotną rolę w przewozie towarów między głównym portem wyspy (Toamasina), a stolicą kraju. Druga linia funkcjonuje głównie jako atrakcja turystyczna. Łączna długość linii kolejowych w 2006 wynosiła 854 km. Cała sieć kolejowa posiada rozstaw szyn 1000 mm, charakterystyczną dla kolei wąskotorowych.
Na Madagaskarze w 2007 istniały 104 lotniska, z których 27 posiadało betonowe pasy startowe (liczba lotnisk w 1999 wynosiła 133). Przeloty regionalne obsługuje Air Madagascar.
Nie ma bezpośrednich połączeń między poszczególnymi miastami. Cały ruch
odbywa się poprzez stolicę kraju, Antananarywę. Na początku 2007 częstotliwość lotów została znacznie ograniczona w związku z restrukturyzacją Air Madagascar (2-3 razy w miesiącu między głównymi miastami, a stolicą). Są dwa lotniska międzynarodowe, w Antananarywie oraz na wyspie Nosy Be
północno-zachodnich wybrzeży Madagaskaru, która jest największym
kurortem turystycznym kraju. Połączenia międzynarodowe obsługują: Air Madagascar, Air France, Corsair.Wzdłuż zachodniego wybrzeża Madagaskaru popularny jest transport morski. Towary i ludzi przewozi się pirogami bądź małymi żaglowcami.

KLIMAT

Na całej wyspie panuje klimat równikowy. Na wyżynach jest nieco
chłodniej. Średnia temperatura w Antananarywie to około +15 °C w lipcu i około +25 °C w lutym.
Strony internetowe dla firm - szybko i za darmo!