ADVENTURA
SPOTKANIE  Z DZIKĄ NATURĄ

co wiemy o orangutanie?

Orangutan (Pongo) – rodzaj dużych małp człekokształtnych. Wyraz Orangutan jest wywodzony od malajskiego Orang Hutan oznaczającego człowiek leśny.


Występowanie i biotop
Można je znaleźć jedynie w lasach deszczowych na Borneo i Sumatrze.
Orangutany są małpami nadrzewnymi, spędzającymi na drzewach niemal całe życie, poruszając się między koronami metodą brachiacji. Prowadzą dzienny tryb życia, w nocy przesypiają około 12 godzin. Grupy rodzinne tworzy samica.
Taksonomia

Dwie małe, izolowane populacje na Borneo i Sumatrze, klasyfikowane niegdyś jako podgatunki, są obecnie dzielone na dwa gatunki: orangutana borneańskiego Pongo pygmaeus i orangutana sumatrzańskiego Pongo abelii (nieco mniejszego i jaśniejszego, z białymi włosami na talerzach policzkowych). Orangutana borneańskiego prymatolodzy dzielą na trzy podgatunki: orangutana sarawaskiego P. p. pygmaeus występującego w północno-zachodniej części wyspy, orangutana wschodnioborneańskiego P. p. morio spotykanego na północnym wschodzie (w malezyjskiej prowincji Sabah) i na wschodzie, oraz orangutana centralnoborneańskiego P. p. wurmbii żyjącego w centralnej i południowej części indonezyjskiej prowincji Kalimantan).
Charakterystyka
Spędzają najwięcej czasu na drzewach spośród małp człekokształtnych.
Orangutany są małpami o długich rękach (rozstaw ramion do 225 cm) i
krótkich nogach. Włosy długie, czerwonawe, rzadziej brązowe. Twarz naga,
u samców występują szerokie talerze policzkowe; uszy małe przylegające. Kciuk i paluch krótkie, pozostałe palce długie. Dymorfizm płciowy
silnie zaznaczony. Samce są dwukrotnie większe od samic. Samice mogą
dorastać do około 130 centymetrów i ważą około 45 kg, podczas gdy w
pełni dojrzałe samce osiągają wysokość 180 centymetrów i ważą ponad 120
kg.[1]
Małpy te dożywają w stanie dzikim 35-40 lat, w niewoli do ponad 60 lat[2]. Ciąża trwa 260 – 270 dni, rodzi się z reguły jedno młode o masie urodzeniowej 1200 – 1600 g[2]. Matki opiekują się dziećmi przez 6 – 8 lat, dojrzałość płciowa jest osiągana w wieku 10 – 12 lat.
Tryb życia
Jak inne małpy człekokształtne,
orangutany są wysoce inteligentnymi zwierzętami. W połowie lat 90. XX
wieku odkryto, że w jednej z populacji orangutanów osobniki regularnie
posługują się narzędziami przy zdobywaniu pożywienia – odkrycia takiego
dokonała wcześniej w latach 60. Jane Goodall, badając szympansy. Fakt ten został opisany w 2003 roku w periodyku Science.
Orangutany są najmniej agresywnymi małpami i charakteryzują się
przyjaznym nastawieniem. Notuje się również, że dzikie orangutany
odwiedzają prowadzone przez ludzi ośrodki adaptacyjne dla osieroconych
orangutanów, nawiązując z małymi kontakt i prawdopodobnie pomagając im w
powrocie do życia w naturze.
Występują dwa rodzaje samców (tzw. bimorfizm): samce dominujące,
posiadające talerze policzkowe, rodzaj skórnych, dyskowatych tworów oraz
samce niższej rangi, bez takich talerzy. Samce dominujące obejmują w
posiadanie rozległe rewiry; charakterystycznym głosem oznaczają
posiadany teren i przyzywają samice, które zajmują na ich terenie
własne, odrębne rewiry. Mają monopol na dostęp do samic ze swojego
rewiru, jednak z uwagi na brak zorganizowanego stada i rozproszenie
terytorialne osobników monopol ten jest nierzadko naruszany[3].

Pożywienie
Orangutany żywią się głównie owocami, liśćmi, termitami i owadami oraz jajami ptaków.
Zagrożenia
Orangutany są gatunkami zagrożonymi, przy czym P. abelii – krytycznie. Liczbę dziko żyjących orangutanów szacuje się na 45–69 tysięcy na Borneo (P. pygmaeus) i 7 300 na Sumatrze (P. abelii)[4].
Niszczenie ich środowiska naturalnego przez wyręby i wypalanie lasów
oraz działalność wydobywczą nasiliło się szczególnie w ciągu ostatniego
dziesięciolecia. Większość z tych działań jest nielegalna, a dochodzi do
niej w 37 z 41 parków narodowych, które oficjalnie są wyłączone z gospodarki leśnej i górnictwa.[5] Poważnym problemem jest także uprowadzanie małych na sprzedaż, co wiąże się zwykle z zabijaniem matek.Badaczem szczególnie zasłużonym w ochronie gatunku jest Birute Galdikas.
.

PASIASTE KONIKI

Zebry (Equus grevyi, Equus quagga, Equus zebra), ssaki zaliczane do rodziny koniowatych, zamieszkujące Afrykę na południe od Sahary.
Ich cechą charakterystyczną jest pasiaste, czarno-białe umaszczenie.
Sylwetką przypominają zarówno osła, jak i konia. Ogon, jak u osłów,
pokryty jest pękiem długich włosów jedynie w części końcowej.
Charakterystyczne dla koniowatych zrogowaciałe twory, tzw. kasztany,
znajdują się jedynie na przedniej parze nóg.
Zebry prowadzą dzienny tryb życia, spotykane są na obszarach stepowych i
sawannach, zawsze w pobliżu wody. Jedynym gatunkiem występującym na
obszarach górskich, ubogich w wodę, jest zebra górska (Equus zebra
zebra).
Zebry żyją w stadach, pomiędzy samcami zdarzają się walki o
przewodnictwo, samice bytują także pojedynczo lub tworzą własne stada. Zebra stepowa tworzy trwałe stada złożone z haremu samic i jednego samca.
Zebry przy wodopoju
Zebry żywią się trawą i ziołami. Potrafią szybko uciekać, biegnąc z
prędkością do 65 km/godzinę. Głównym wrogiem naturalnym zebr jest lew, przed atakami hien i likaonów potrafią się zazwyczaj obronić uderzeniami kopyt.
Ciąża trwa 361-390 dni, samica rodzi jedno młode, które dojrzewa ok. trzeciego roku życia.
Stadko zebr Grevy’ego i Burchella
Do zebr należą 3 gatunki: zebra Grevy'ego (Equus grevyi), największy
gatunek rodziny koniowatych (160 cm wysokości w kłębie), o
charakterystycznych ogromnych, zaokrąglonych uszach, wąskich pręgach
położonych blisko siebie, oraz jednolicie białym brzuchu i nasadzie
ogona, zebra górska (Equus zebra zebra), zagrożona wyginięciem,
najmniejszy gatunek zebr, o wysokości w kłębie do 120 cm, czarne pręgi
szersze od białych, uszy spiczaste, jak u koni, kopyta wąskie i wysokie
(podgatunkiem zebry górskiej jest zebra Hartmanna (Equus zebra
hartmanni), hodowana w ramach programu ratowania gatunku w ogrodach
zoologicznych) i zebra stepowa, tworząca kilka podgatunków.

CIEKAWOSTKA O PAPUGACH

Papugi to bardzo ciekawe zwierzęta, wie o tym dobrze każdy kto je
hoduje. W tym artykule postaram się przedstawić parę ciekawostek ze
świata tych niezwykle interesujących ptaków.

- Największą papugą jest ara hiacyntowa (Anodorhynchus hyacinthus),
osiąga ona dłgość ok. 100cm i zamieszkuje Amerykę Południową.-
Najmniejszą papugą jest karłówka płowolica (Micropsitta pusio), jej
wielkość to ok. 8 cm. Zamieszkuje południowo-wschodnie tereny Nowej
Gwinei.- Papugi w zależności od wielkości mają od 1500 do 15000 piór.- Temperatura ciała papugi wynosi ok 42 st. C więc znacznie więcej niż u człowieka.- Najcięższą papugą jest kakapo (Strigops habroptilus), dorosły samiec osiąga wagę nawet do 4 kg.-
Papugi nie mają gruczołów potowych, więc się nie pocą. Chłodzą swoje
ciało zmieniając położenie piór i szybko oddychając przez półotwarty
dziób.- Nierozłączki nie zawsze jak się powszechnie uważa łączą
się w pary na całe życie. Zdarzają się u nich również "rozwody" tak jak
to bywa u ludzi.- Najstarszą żyjącą papugą jest Ara Błękitna o
imieniu Charlie. Jej właścicielem przez pewien czas był sam Winston
Churchill. Charlie ma obecnie 111 lat (najprawdopodobniej wykluł się w
1899 r. ). Towarzyszył premierowi Wielkiej Brytanii przez cały okres
wojny, podobno do dnia dzisiejszego wykrzykuje anty-nazistowskie hasła
:)- Kakadu jest jedynym gatunkiem papug, u którego naturalnie występuje różowe i białe ubarwienie-
Najbardziej znaną papugą jest żako o imieniu Alex. W 1977 roku dr Irene
Pepperberg zakupiła Alexa w sklepie zoologicznym. Po 30 latach Alex
rozwinął niesamowite zdolności poznawcze. Dr Irene nauczyła go
rozpoznawać ponad 100 różnych przedmiotów, działań i kolorów. Potrafił
również rozpoznawać niektóre materiały. Alex zmarł w 2007 roku.- Papugi widzą światło ultrafioletowe, które jest niewidoczne dla człowieka- Kakadu molucka ma dziób zdolny do wywierania nacisku o masie 226 kilogramów!- Z całej gromady ptaków tylko papugi posiadają specjalny żółty pigment który świeci w świetle ultrafioletowym.-
Najlepiej mówiącą papużką falistą był "Puck" który w 1995 roku został
wpisany do księgi rekordów Guinnessa, mówiąc, ponad 1700 słów.- Jedynym prawdziwie nocnym gatunkiem papugi jest Kakapo.- Zwisogłówki to jedyny gatunek papug, który podobnie jak nietoperze śpi do góry nogami.- Większość papug śpi lub odpoczywa na jednej nodze.- Gatunki takie jak Konury, Amazonki czy Ary w swoim jadłospisie mają glinę, która jest bogata w minerały.- Ara hiacyntowa żywi się czasami orzechami strawionymi i wydalonymi przez bydło.-
Mnicha i niektóre gatunki nierozłączek, są jedynymi papugami które
budują gniazda z patyków. Pozostałe gatunki gniazdują w jamach drzew,
skałach, a nawet w kaktusach- Kakapo jest jedynym gatunkiem papugi który nie potrafi latać. Zamieszkuje tereny Nowej Zelandii.

WYPRAWY FOTOGRAFICZNE

Strony internetowe dla firm - szybko i za darmo!